گوش بر ره، چشم بر در، تا که فرمان کی رسد؟

چشم من چون دور گشت از روی گل رنگش کنون

روی من بر پای آن سرو خرامان کی رسد؟

بنده فرمانم به هر چیزی که خاطر خواه اوست

اوحدی را چند گویی: بی سر و سامان چراست؟

زان ستمگر کار بی سامان به سامان کی رسد؟