اوحدی پند نکو خواه شنیدی، لیکن

دور ازو صبر پدیدست که چندش باشد؟

از دلم در عجبی: کین همه غم دید و نرفت

چون رود پای دل خسته؟ که بندش باشد

پیش آن رخ عجب ار گوش به پندش باشد!