جایی برسد، که جا نباشد

گفتی که: ترا دوا صبوریست

این درد بود، دوا نباشد

آن غم که تو ریختی درین دل

زیر قدمت ببوسم ایرا

بالای تو بی بلا نباشد

زر میخواهی ز من، ترا خود