چو شد جادوی زشت ناباکدار

بدادش بدو باره خویش و زین

بدو داد ژوپین زهرابدار

که از آهنین کوه کردی گذار

سوی آن خردمند گرد سوار

چو از دور دیدش برآورد خشم

پر از خاک روی و پر از خون دو چشم