ای بسا شبها که گرد کوی او گردیده باشد

نی، چه باک از ناله من لاله رویی را؟ که صد پی

همچو گل برگریه شبگیر من خندیده باشد

ماه گردون از برای گرد خاک آستانش

گفتمش: بر روی خاک آلود من نه پای، گفتا:

چون نهم بر خاک پایی را که جایش دیده باشد؟

بارها پیچیده باشد بر سرم سودا و رفته