ز عشق روی آن لیلی من ار مجنون شوم شاید

به گوش من رسید، امشب زبورم یاد خواهد شد

چنان می نالم از سودای آن گل چهره هر صبحی

که از نالیدن من عندلیب استاد خواهد شد

که گر شیرین ببیند روی او فرهاد خواهد شد

نه تنها آبرویم برد و در جانم فگند آتش

که خاکم کرد و خاکم نیز هم بر باد خواهد شد