مهر خود از دلم، دگران گو: برون برید

وین خاک کوی او که نسیمش عبیر شد

از هجر آن پری که خمیرم ز خاک اوست

خاک جهان ز خون دو چشمم خمیر شد

کم در درون محبت او جایگیر شد

در جان دوست هیچ اثر خود نمی کند

آن نالها که از دل من بر اثیر شد