یک شب از شبهای هجران زلف او دیدم به خواب

از برای آن تنم چون موی و دل چون قیر شد

دوش می گفتم: برون آیم، بگیرم دامنش

آب چشم من روانی رفت و دامن گیر شد

بعد از آن عمر درازم در سر تعبیر شد

چون غلامان جان من بر لب ز تلخی می رسید

دشمن من بر لب شیرین او چون میر شد