بدان صفت که کمر در میان کشید ترا

حدیث من چه کند؟ گر به کافری نکشد

به گرد کوی تو دیوانه وار کی گردم

گرم کمند دو زلف تو، ای پری، نکشد

میان ما عجبست ار به داوری نکشد!

گرم چو عود نخواهی نشاند بر آتش

به باد گوی که: آن زلف عنبری نکشد