مرا که سینه کبابست و دل بر آتش او

سواد مردمک دیده کز بصر بچکد

خیال اوست درین آب چشم و می ترسم

که وقت گریه مبادا به یک دگر بچکد!

عجب نباشد اگر خونم از جگر بچکد

یقین که خانه چشمم شود خراب شبی

اگر بدین صفت از شام تا سحر بچکد