ز شرم روی تو در باغ وقت گل چیدن

به بوی آب حیاتی کزان دهان بچکد

ازان حدیث لبت بر زبان نمی رانم

که نازکست، مبادا که از زبان بچکد

گل آب گردد و از دست باغبان بچکد

به حسرت رخ چون آفتابت اندر صبح

ستاره گردد و از چشم آسمان بچکد