گر بدین شیوه دوانی تو، بسی دل که نماند

نامه درد دل و قصه اندوه فراقم

خود گرفتم که نویسم،که به عرض تو رساند؟

می روی خرم و همراه تو دلهاست ولیکن

اوحدی را تو ز بند خود اگر باز رهانی

نه همانا که: سر خود ز کمندت برهاند