ز رویش گر خطاب آید که: هستش میل من یا نه؟

بگو: رنجور بود از بهر بیماری که خود داند

حدیثی گر دراندازد که: بی من چون همی سازد؟

بگو: بی دوست چون سازد؟ طلب کاری که خود داند

تو پیش زلف غمازش بگو :آری ،که خود داند

دهانش گر نهان گوید که:من با او چه کردم؟ گو

بزیر لب: بیازردیش یک باری که خود داند