دوش با درد تو گقتم که: محابا کن، گفت:

نظری کن، که دگر هیچ تمنا بنماند

گر چه از هر جهتم سری و سودایی بود

جهت سر تو بگرفتم و سودا بنماند

اوحدی، تن به قضاده، که محابا بنماند