سال و ماه از غم لعل لب خاموش تواند

وانکه بردند به گردون ز کله داری سر

هم کمر بسته آن قد قباپوش تواند

بر سر ناله و فریاد جهانی زن و مرد

باده نوشان لبت جمله خرابند امروز

تا چه در ساغرشان بود؟ که بی هوش تواند

پردلانی، که ز سر پنجه سخن می گفتند