هیچ می خواره ندارد طمع حور و بهشت

دوشم از کوی مغان دست به دست آوردند

از خرابات سوی صومعه مست آوردند

این بشارت به من باده پرست آوردند

ساقیانش، ز می عشق چو گردیدم مست

به می دیگرم از نیست به هست آوردند