چو تیغ فتنه کشی در مقابلش سپرند

تو آفتابی و خلقت چو سایه بر اثرند

کز آستان تو چون سایه در نمی گذرند

چو تیر غمزه زنی بر برابرند آماج

غم تو قوت دل خویش ساختند چنان

که گردمی نبود خون خویشتن بخورند

هزار قافله سر گشته شد ز هر جانب