اوحدی چون که از آن خرمن گل دورافتاد

گر به شیرین رسد آن ناله که فرهاد کند

باد بر گلبن این باغ گلی را نگذاشت

کز نسیمش دلم از بند غم آزاد کند

خرمن عمر، ضروریست، که بر باد کند