گر به گزش در افگنی، سنگ و گزت بهم زند

ای که مهار می کشی، عفو کنش چو عف کند

شور سرست و خیره سر، خار گرست و شیره خور

محو شوند شور و شر، آتش او چو تف کند

ور به رزش در آوری، غوره و رز تلف کند

کار دلم ز دست شد، می خور و می پرست شد

ناخردی که مست شد، کی خردش خلف کند؟