نیست تشویشم از آن کس که کند خو و اتو

کس ندانم که جفا داند و بر ما نکند

بوسه ای گر بربودم ز لبت طیره مشو

چون کسی تنگ شکر یابد و یغما نکند؟

همه تشویشم از آنست که خووا نکند

در غمت زانکه شکایت کند اندیشه مدار

زان بیندیش که غم بیند و پیدا نکند