به سنگ خویش بریزد ز طره عنبر و مشک

نگار من به یکی لحظه صد بهانه کند

وگر به جان طلبم بوسه ای رهانه کند

هر آنگهی که سر زلف را به شانه کند

ز چشم من پس ازین گر چنین رود سیلاب

درین دیار کسی را مهل که خانه کند