بدان رسید که بیداد بر زمانه کند

به زلف او دلم از بهر خال شد بسته

که مرغ میل به دام از برای دانه کند

زمانه مایه بیداد بود و طره او

به شیوه گوشه چشمش چو ناوک اندازد

ز گوشه جگر اوحدی نشانه کند