بر کشتگان تیغ غم او کفن مپوش

تا عشق او در آید و بیع و شری کند

از آستان نمی گذرم تا جفای او

خاکم وظیفه سازد و خونم جری کند

کان به شهید عشق که از خون ردی کند

مجنون که شب رود بر لیلی، شگفت نیست

روز از تحملی ز سگان حمی کند