ز فقر شبلی معروف چند لاف زنی؟

بیا و یاری ازیشان طلب، که یارانند

چنان لگام ریاضت کنند بر سر نفس

که سرکشی نتواند به هر کجا رانند

درین جوال که بینی از آن هزارانند

چو اوحدی ز خلایق بریده اند امید

ولی به رحمت خالق امیدوارانند