من ترک بگفتم که عسل را مگسانند

شاید که ز مصرت به هوس مرد بیاید

خود مردم این شهر مگر بی هوسانند

با جور رقیبان ز لبت کام که یابد؟

ای اوحدی، از لاشه لنگ تو چه خیزد؟

کندر طلب او همه تازی فرسانند

افسوس! که در پای تو این تندسواران