مترسید از نیزه و گرز و تیغ

که بانگ پدرش آمد از کوهسار

که این نامداران و گردان من

همه مر مرا چون تن و جان من

که از بخش مان نیست روی گریغ

به دین خدا ای گو اسفندیار

به جان زریر آن نبرده سوار