هر چه آرند به بازار دو کون، از نیکی

اگر آن تیر، که آید ز کمان تو بود

چون بپوسد تن من گوش و روانی که مراست

بر ورود خبر و حکم روان تو بود

همه، چون نیک ببنینی، ز دکان تو بود

دیده در کل مکان گر چه ترا می بیند

من نخواهم که بجز دیده مکان تو بود