بارها زلف تو، دانم، که بر روی تو خود

هر که او چین سر زلف تو بو کرده بود

پیش چو گان سر زلف تو آن یارد گشت

که بر زخم جفا صبر چو گو کرده بود

شرح سودای مرا موی به مو کرده بود

کاسه سر ز تمنای تو خالی نکنم

و گرم کوزه گر از خاک سبو کرده بود