نه دلست آن، مگر از آهن و رو کرده بود

کاسه سر ز تمنای تو خالی نکنم

و گرم کوزه گر از خاک سبو کرده بود

هر دلی کان نشود نرم بسوز غم تو

اوحدی گر ز فراق تو ننالد چه کند؟

در همه عمر چو با وصل تو خو کرده بود