ناوک غمزه، که چشمش به من انداخت ز دور

پیش بالاش، ز بس دست که بر سر زده بود

بر گذشت از من و سر چون به سوی من نگریست

خونم از دل بچکانید، که نشتر زده بود

بر دل آمد سر پیکان، که برابر زده بود

چون کبوتر بتپیدم، که مرا غمزه او

به گمان مهره ابرو چو کبوتر زده بود