بر دل آمد سر پیکان، که برابر زده بود

بر گذشت از من و سر چون به سوی من نگریست

خونم از دل بچکانید، که نشتر زده بود

ناوک غمزه، که چشمش به من انداخت ز دور

چون کبوتر بتپیدم، که مرا غمزه او

به گمان مهره ابرو چو کبوتر زده بود

هر شکاری که بینداخت، به نرمی برداشت