پر بینم این محله و شهر و سرا ز خود

من آشنای روی تو بودم، مرا ز چه

بیگانه می کنی دگر، ای آشنا، ز خود؟

هر گه که پر شود ز خیالت ضمیر من

وقتی به حال خود نظرم بود و این زمان

گشتم چنان، که یاد نیاید مرا ز خود

چون عاشق توام، چه برم نام خویشتن؟