همراه شوی با ما و آنگاه چو کار افتاد

اکنون چو نظر کردم از دیده نهانی خود

کس را چو نمی خواهی کاگه شود از حالت

خواهی که نماند کس، تا شاد بمانی خود

در غم بهلی مار را، تنها بدوانی خود

چون اوحدی از بیشی عذر تو همی خواهد

دانم که بهر جرمش از پیش نرانی خود