مرا که شوخی چشمت ز پا چنین انداخت

چو نوبتش به من آید کمان و تیر شود

در آن دلی که تو داری اثر نخواهد کرد

هزار بار گرم ناله بر اثیر شود

چه باشد از سر زلف تو دستگیر شود؟

ضرورتست که هم سایه ای بر اندازند

در آن دیار که همسایه ای فقیر شود