ز غم تو در لحد من به مثابتی بگریم

به میان خوب رویان سخن از عدم برآید

چو جهانیان به زلف توسپرده اند خاطر

سر زلف خود مشوران، که جهان بهم برآید

که ز خاک من بروید گل سرخ و نم برآید

چو حدیث بوسه گویم نبود یکی به سالی

چو سخن ز غصه رانم دو به یک شکم برآید