مفلسی را که خیال تو در افتد به دماغ

چشم من تا به لب گور نظر باز آید

ور سگ کوی تو در گور من آواز دهد

استخوانم ز نشاط تو به آواز آید

گر صدش غم بود اندر طرب و ناز آید

آنکه با واقعه عشق تو پرداخت چو من

چه عجب! اگر به سخن واقعه پرداز آید