به سرش سایه اقبال و ظفر باز آید

هر کرا چون تو پریزاده ز در باز آید

کور اگر خاک سر کوی تو درد دیده کشد

هیچ شک نیست که نورش به بصر باز آید

کافر، از بهر چنین بت که تویی؛ نیست عجب