شرمش آید که بدان کوچه دگر بازآید

هر که دیدار ترا دید و سفر کرد از شهر

هیچ سودش نکند تا ز سفر باز آید

آفتاب از سر هر کوچه که بیند رویت

عاشقی را که برانند ز پیشت به قفا

راستی بی قدمست ار نه به سر باز آید

نه هوای لب و چشم تو مرا صید تو کرد