اگرم زهر دهی بر دل من نوش آید

بجز آن کایم و در پای غلامان افتم

چه غلامی ز من بی تن و بی توش آید؟

شربت قند رها کن، که از آن ساعد و دست

مگرم داعیه لطف تو بگشاید چشم

ورنه از من چه سکون و ادب و هوش آید؟

حسن پنهان تو بر خاطر من سهل کند