بر نیازست و دعا دست جهانی زن و مرد

ورنه از من چه سکون و ادب و هوش آید؟

حسن پنهان تو بر خاطر من سهل کند

هر چه از جور رقیبان جفا کوش آید

تا کرا گوهر آن گنج در آغوش آید؟

بیم آنست که: از فکرت و اندیشه تو

همه تحصیل که کردیم فراموش آید