بید با قامت رعنای چنان شرط آنست

تا کرا گوهر آن گنج در آغوش آید؟

بیم آنست که: از فکرت و اندیشه تو

همه تحصیل که کردیم فراموش آید

که به سر پیش تو، ای سرو قباپوش، آید

عجب از طالع خود دارم و دوران فلک

کان چنان صید به دام من مدهوش آید