اوحدی وقت سخن گر چه گهر بارد و در

که به سر پیش تو، ای سرو قباپوش، آید

عجب از طالع خود دارم و دوران فلک

کان چنان صید به دام من مدهوش آید

پیش لعل لب گویای تو خاموش آید