چشمم چو صبح گشت سپید از جفای چرخ

تن نیز گو: ممان و بکاه از فراق یار

باری، به هیچ نوع خلاصم ز رنج نیست

گاه از فلک برنجم و گاه از فراق یار

صبحم چو شام گشت سیاه از فراق یار

هر لحظه آتشی به جگر می رسد مرا

خواه از وصال دشمن و خواه از فراق یار