تا کی نشیند آخر ازین گونه اوحدی؟

صبحم چو شام گشت سیاه از فراق یار

هر لحظه آتشی به جگر می رسد مرا

خواه از وصال دشمن و خواه از فراق یار

دل در خیال و چشم به راه از فراق یار

ای دل، تو روز وصل همین نوحه می کنی

معلوم شد که نیست گناه از فراق یار