تا مرا در آتش اندوه نگدازی دگر

دل ز من بردی و گویی: با تو بازی میکنم

راست میپرسی؟ به خون من همی بازی دگر

پرده ای انداختی بر روی و سیلی در گذار

زان همی ترسم که: چون فارغ شوی از قتل من

روی را رنگین کنی و زلف بترازی دگر

بسته ای بر دیگرانم باز و می دانم که چیست؟