گفتم که: در وی کاروان رفتار نتواند مگر

رفتی و شهری مرد و زن بر خاک راهت منتظر

قلاب چندین دل ترا هم باز گرداند مگر

روز وداع آن اشک خون کز دیدها پالوده شد

چشمت ز بهر دیگران چون کرد یاری، سعی کن

کز بهر ما هم گوشه ابرو بجنباند مگر

دشمن که دورت میکند، تا من فرومانم به غم