در ناله و نفیر و فغان اوفتاد باز

چشمش بسوخت جان و رخ او ببرد دل

غارت ببین که در دل و جان اوفتاد باز

از شوق زلف و قامت و رویش زبان من

او می رود سوار و سراسیمه در پیش

دل می رود پیاده، ازان اوفتاد باز

گویند: کاوحدی، ز غم او چنین بسوز