ز عشقت به نالم به فریاد نیز

که صد رحمت ایزدی بر رخت

هزار آفرین بر لبت باد نیز

ز مهر تو بگریست چشمم به خون

چو دیدی که چشم تو آبم ببرد

کنون می دهی زلف را باد نیز

نباشد ترا بعد ازین برگ من