میروی چون شمع و خلقی از پس و پیشت روان

هر دو عالم را به دشمن ده، که ما را دوست بس

یاد میدار آنکه: هستی هر نفس با دیگری

ای که بی یاد تو هرگز بر نیاوردم نفس

نی غلط گفتم، نباشد شمع را خود پیش و پس

غافلست آنکو به شمشیر از تو می پیچد عنان

قندرا لذت مگر نیکو نمیداند مگس؟