کویت از اشکم چو دریا گشت و میترسم از آنک

نی غلط گفتم، نباشد شمع را خود پیش و پس

غافلست آنکو به شمشیر از تو می پیچد عنان

قندرا لذت مگر نیکو نمیداند مگس؟

بر سر ایند این رقیبان سبکبارت چو خس

یار گندم گون بما گر میل کردی نیم جو

هر دو عالم پیش چشم ما نمودی یک عدس